Nicole’s (19) angst om te braken beheerste haar leven

Fobie

Nicole’s (19) angst om te braken beheerste haar leven

Op LindaNieuws.nl vandaag een interview met Nicole (19), die braakangst heeft. Emetofobie (angst  voor braken) is een psychische aandoening die nog niet heel bekend is. Als het aan Nicole ligt, komt daar snel verandering in. De angststoornis heeft al jaren invloed op haar leven. Een psycholoog helpt haar fobie onder controle te krijgen.

Wat houdt de angststoornis voor jou precies in?

“Omdat ik bang ben om over te geven, reageert mijn lichaam daar zo heftig op dat ik er echt buikpijn van krijg en misselijk word. Daardoor wordt mijn angst nog verder aangewakkerd en durf ik de deur niet eens uit. Soms heb ik ook paniekaanvallen.”

Hoe beïnvloedt dat jouw dagelijks leven?

“Als ik me ’s ochtends niet lekker voelde, ging ik al niet naar school. Dan zou ik mezelf daar gek zitten maken dat ik me zo slecht zou gaan voelen dat ik moest overgeven. Ik miste dus lessen, op het dieptepunt vaak twee hele dagen per week. Ook ging ik nooit uit eten; ik was bang om iets verkeerds binnen te krijgen. Ik drink ook geen alcohol. En ik reisde niet met openbaar vervoer, want het idee dat ik niet op elk moment kon uitstappen beangstigde me. Net als andere mensen die wagenziek kunnen worden, trouwens.”

Dus je bent ook bang voor ándere mensen die moeten overgeven?

“Ja, daar blijf ik zover mogelijk vandaan. Toen ik op vakantie met mijn vriend in een tentje sliep en hij zich niet lekker voelde, bleef ik liggen terwijl hij naar buiten ging om een prullenbak op te zoeken. Mijn moeder, die in de caravan lag, moest naar buiten om hem te helpen.”

Stel, je krijgt griep. Wat dan?

“Ik had een keer buikgriep en dat was verschrikkelijk. Ik ging naar de dokter, die een bakje voor me neerzette. Daardoor raakte ik helemaal in paniek. Ik probeer koste wat het kost te voorkomen dat ik moet overgeven – ik kreeg toen een pilletje tegen misselijkheid, maar ik neem ook vaak kauwgum en cola. Maar ik moest die keer tóch overgeven. Ja, dat vond ik heel erg.”

Hoe reageren andere mensen op je fobie?

“Veel mensen begrijpen het niet. ‘Niemand vindt overgeven fijn’, zeggen ze dan. Of: ‘Joh, dan geef je toch een keertje over.’ Maar zo werkt het voor mij dus niet. Het is heel vervelend als je hiermee zit en mensen zoiets tegen jou zeggen, dat voelt alsof je niet serieus genomen wordt.”

Je bent nu in behandeling, toch?

“Klopt. Ik ga bijna een jaar naar een psycholoog, die me helpt om toe te geven aan mijn angst. Ik moet bijvoorbeeld verplicht de bus pakken, of filmpjes van brakende mensen kijken.”

Ik kan me indenken dat vooral dat laatste nogal een drempel was.

“We zijn heel ‘voorzichtig’ begonnen; mijn psycholoog was bij me en we startten met overgevende baby’s, wat ergens nog wel aandoenlijk is. Maar hoe ouder de mensen in de video’s werden, hoe naarder ik het vond. Toch moest ik er, thuis, in mijn eentje, mee verder. Ik kreeg wel meteen angst, maar dat is juist de bedoeling: ik moet daar doorheen, en dan merk ik vanzelf dat die angst ook weer wegebt. Op die manier leer ik mijn angst te doorstaan.”

Helpt dat al?

“Ja, het gaat nu een stuk beter. Ik ga gewoon weer naar school, ga met de bus, ga weer uit eten. Ook mijn sociale leven is dus weer beter. Het belangrijkste is niet dat de fobie helemaal weggaat, maar wel dat ik weer dingen kan doen en mijn eigen leven kan oppakken.”

Ben je ook bang om over te geven? Of heb je angst voor iets anders? Lees hier meer over fobieen of zoek een psycholoog bij jou in de buurt.

Bekijk alle blogposts
Psycholoog.nl